Eelco Venema, regisseur route Noord

Klein portret van Eelco Venema, route-regisseur bij De pASsant

Wie ben je?
Ik ben geboren in het ziekenhuis van Sneek en opgegroeid in Koudum. Mijn vader was boer, maar wij woonden aan de rand van het dorp, niet ver van de boerderij. Ik had wel wat met het boerenbedrijf: rijden op de trekker, melken. Toch heb ik er nooit over gedacht om boer te worden. Toen ik dertien was verkocht mijn vader de boerderij. Misschien was ik wel wat te emotioneel betrokken bij de koeien. Zo maakte ik als jongen rapportages over de koeien, waar mijn zus dan verhalen over schreef. Er kwam dus al vroeg een andere kant naar boven.

Wat is je achtergrond?
Na de middelbare school wist ik eerst niet goed wat ik wilde. Ik ben toen maar Engels gaan studeren, totdat ik na een paar jaar ben overgestapt naar de Opleiding Docent Drama van de NHL. Dat was het: theater maken!  In 2003 studeerde ik af. Al tijdens mijn opleiding had ik contact met Tryater. Ik ben eigenlijk gelijk gaan spelen en na mijn afstuderen en ook gaan schrijven. Voor een project van Keunstwurk in Lemmer schreef ik het stuk ‘De griene man’ (naar een café dat zo heet) en vorig jaar heb ik een lunchvoorstelling geschreven voor theater Bellevue in Amsterdam. Naast het spelen bij Tryater regisseerde ik:  bij Probe, in Huizum, het Berneipenloftspul. En ik gaf les. Daarnaast heb ik onlangs HOMSK opgericht, een eigen theaterinitiatief. Waar HOMSK voor staat? Iets voor overtallig, ergens niet bij horen. Maar misschien heb ik dat er later ook wel bij bedacht, want ik kan die betekenis nergens meer terug vinden…

Wat doe je binnen het project?
Binnen het project De pASsant ben ik de routeregisseur Noord. Dat houdt in dat ik samen met mensen van de speelplekken bedenk wat er moet komen. Mijn betrokkenheid bij de uitvoering op de locaties is verschillend. Voor de toneelverenging in Feanwâlden schreef ik een kort stuk dat geregisseerd wordt door Theo Smedes. In De Westereen regisseer ik hun voorstelling. En in De Falom doe ik de eindregie. Daar is koordirigente Loeki Roosdorp met zangers aan het werk, plus twee acteurs voor wie ik een korte tekst geschreven heb.

Werken met spelers/medewerkers
Doordat je steeds met andere mensen en andere plekken te maken hebt, verschilt het werk per locatie. In De Westereen kwamen we na veel brainstormen uit op een locatie die we bij nader inzien toch niet representatief vonden voor het dorp. Uiteindelijk werd het een oude skeelerbaan. Het ging hier vooral over karakter, trots, een stukje geschiedenis, maar ook om humor. Dat wilde men laten zien én het publiek een mooie belevenis geven.

In De Falom en Broeksterwâld was een groep zeer enthousiaste vrouwen die vanaf het begin barste van de plannen en ideeën. Ze wilden iets met zang, met paarden onder een viaduct; het schoot soms alle kanten op. Op een bepaald moment moesten de plannen natuurlijk wel wat gestroomlijnd worden.

In Feanwâlden en Feanwâldsterwâl was het weer anders. Daar tronk de toneelvereniging echt de kar en hadden ze een duidelijke vraag. Er zijn dus verschillen in de manier waarop ieder dorp er in staat, maar op iedere plek zijn alle deelnemers erg gedreven en gaandeweg zie je de betrokkenheid in ieder dorp groeien.

Wat staat het publiek te wachten?
Heel veel verschillende dingen, die allemaal iets laten zien van een bepaalde plek en van de mensen die daar wonen en leefden. Op de ene plek is er muziek en dans, op de andere plek krijg je prachtige verhalen te horen. En op weer een andere plek word je overrompeld door de prachtige natuur. Je krijgt iets mee van de geschiedenis, van spookverhalen op een verlaten plek waar het niet pluis was. Maar ook van wat je ‘de volksaard’ zou kunnen noemen, met verhalen over armoe en toekomstverwachting. Bijvoorbeeld over de oude cichorei fabriek in De Falom en hoe ze daar in de 18e eeuw al deden aan iets wat wij nu marketing zouden noemen.

Hans Brans, Keunstwurk.

Eelco Venema, regisseur route Noord

Eelco Venema